Heer van het woud van Megan Lindholm/Robin Hobb
Evelyn is een eenzaam kind, en dat niet alleen, ze is graag alleen. Het liefst dwaalt ze in haar eentje door de sprookjesachtige wouden van Alaska. Ze verkiest de natuur boven het gezelschap van mensen. Maar Evelyn heeft een geheim dat ze angstvallig koestert: ze is bevriend met de Heer van het Woud, de geheimzinnige Pan.Jaren later, als Evelyn inmiddels is getrouwd en een zoontje heeft van wie ze zielsveel houdt, neemt haar leven een dramatische wending als haar echtgenoot wordt gevraagd de zaken van zijn vader tijdelijk waar te nemen. Met angstige voorgevoelens verlaat Evelyn haar geliefde Alaska en volgt haar man naar het zuiden. Eenmaal aangekomen bij zijn familie, een harteloze, valse kliek, voelt Evelyn zich verraden – de verschrikkelijke tragedie die zich daarna voltrekt maakt de situatie nog gecompliceerder. Dan, juist als Evelyn wel een zielenmaatje kan gebruiken, duikt hij als vanuit het niets op in Tacoma, de Heer van het Woud, haar jeugdvriend van weleer. Ook hij is inmiddels volwassen geworden en tussen hem en Evelyn ontstaat iets wat van alle tijden is: oprechte liefde.
Dit boek is geen klassieke fantasy, meer een gewone roman. Het enige "fantasy"-element is de faun, maar de gevoelens van Evelyn staan centraal. Het verhaal speelt zich af in twee periodes: De jeugd van Evelyn in Alaska in 1963, als ze vrolijk in de bossen ronddwaalt met Pan en 1976 als ze met haar man en zoontje bij haar schoonfamilie woont. In het begin staan de flashbacks naar Evelyn's jeugd in hoofdstukken, maar naarmate het verhaal vordert raken ze meer verweven met de hoofdlijn van het verhaal. Het verhaal wordt verteld door Evelyn zelf, en daardoor werd ik direct met haar gevoelens en frustraties geconfronteerd en leefde ik erg met haar mee.
Ik moet overigens toch een lans breken voor Evelyn's schoonfamilie: harteloze valse kliek is wel erg scherp gesteld. Maar het is wel duidelijk dat het zulke totaal andere mensen zijn, dat ze Evelyn nooit zullen begrijpen. Dat geldt met name voor de schoonvader (op wie vals en harteloos trouwens wat mij betreft wel van toepassing is, om niet te spreken van krenterig) en de schoonmoeder. Voor het jongste schoonzusje kreeg ik in de loop van het verhaal wat meer sympathie en ook wat medelijden. Van de andere schoonzus en haar man merk je weinig, dus het lastig hoogte te krijgen van deze personages. Teddy, het zoontje van Evelyn en Tom is een heel gewoon jongetje van 5.
Wat ik steeds meer terug vind in de boeken van Megan Lindholm/Robin Hobb, is haar enorme liefde voor ruige en ongetemde natuur. Wat in dit boek, net als in de Zoon van de Krijger-trilogie, op de achtergrond meespeelt is de kloof tussen mens en natuur. De behoefte van de mens om de natuur naar zijn hand te zetten en het onvermogen om te begrijpen dat je sommige dingen helemaal niet kúnt beheersen. Dat komt met name in dit boek sterk naar voren, in het contrast tussen Evelyn en Pan aan de ene kant en Tom (haar man) en zijn familie aan de andere kant. Ik vind dat erg mooi.
Ik vond het een prachtig en droevig boek. Zo droevig dat ik het in het begin een paar keer weggelegd heb, en tussendoor in De Hobbit begon. Toch pakte ik het elke keer weer op en dat zegt wel weer iets. Op een gegeven moment bereikte ik toch weer dat moment dat ik het boek niet meer kon neerleggen. 4 sterretjes (op een schaal van 5)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten