De lappenheks - Garth Nix

Deze week heb ik De Lappenheks van Garth Nix uitgelezen. Ik vond het best een aardig kinderboek, maar ik kon er toch niet zo goed inkomen. Het verhaal is in orde, maar de schrijfstijl klopt op de een of andere manier niet helemaal.

Hieronder de flaptekst:

Julia en haar broer Paul vinden op een verlaten strand aan de Australische noordkust een enorm groot en verlaten vogelnest. In het nest vindt Julia een lappenpop, de mooiste die Julia ooit heeft gezien; bijna betoverend mooi' Maar de pop bevat de geest van de Lappenheks die het lichaam van Julia in bezit neemt om terug te keren naar het magische land Yendre, waaruit ze ooit werd verbannen. Om zijn zus te redden volgt Paul de heks door tijd en ruimte naar Yendre, waar ze haar strijdkrachten verzamelt om Yendre opnieuw aan zich te onderwerpen. Er zijn inmiddels duizenden jaren voorbijgegaan en de magiërs die haar eerder versloegen zijn reeds lang verdwenen. Niets lijkt haar overwinning in de weg te staan - behalve Paul' Terwijl Paul op zoek naar zijn zus het ene avontuur na het andere beleeft en steun vindt bij de inwoners van Yendre, zit Julia opgesloten in de geest van de Lappenheks. Haar situatie lijkt hopeloos, totdat ze hulp krijgt uit wel heel onverwachte hoek'

Klinkt heel spannend, en dat is het ook wel. In de hoofdstukken wordt telkens gewisseld tussen het perspectief van Paul (op zoek) en Julia (In het "hoofd" van de Lappenheks). Paul is 11, Julia iets ouder en daar zit het probleem. Ik heb een beetje moeite met het idee dat een meisje van 12 of 13 nog geobsedeerd raakt door een lappenpop (ook al is het door magie), maar misschien reken ik teveel naar mezelf toe. Leestechnisch is het een verhaal voor 10 jaar en ouder, maar qua vertelstijl is het een verhaal voor kinderen van 8 tot 10 jaar oud. Op de een of andere manier wringt dat, maar ik weet niet precies wat het is. Ideeën?

Alcatraz versus the evil librarians

Vorige week heb ik Alcatraz versus the evil librarians uitgelezen van Brandon Sanderson. Best een leuk boekje, wel echt een kinderboek.

Ik moest erg wennen aan het praten van "Alcatraz" tegen de lezer. Dat houdt het verhaal af en toe nogal op. Ook is dit verhaal duidelijk met "humor" in het achterhoofd geschreven. (Minder aardige formulering: De auteur vindt zichzelf nogal leuk, en dat is af en toe irritant.)

JK Rowling gebruikt ook humor, maar bij Harry Potter is dit meer onderdeel van het verhaal en is het minder "aanwezig". Naarmate de delen vorderen wordt het verhaal van Harry Potter ook serieuzer. Ik ken nog geen andere Alcatraz verhalen dus ik kan niet goed inschatten of Sanderson ook die lijn volgt (Eerlijk gezegd denk ik van niet).

Brandon Sanderson heeft wel weer wat interessante vormen van magie (oculators - magie door brillenlenzen) en Dingen Kapotmaken als magisch Talent. Net als Te Laat Komen (een voor mij ;-)). Ook de wereld is erg apart beschreven omdat wij (Ja, wij bibliothecarissen, wij zijn het grote kwaad) de controle hebben over alle informatie en zo maar een paar continenten hebben verstopt. Dat vind ik dan wel weer een heel aardig gegeven. Score: 7!

Ook uitgelezen: Het pad der dolken (Rad des Tijds; 8). Het einde was zeer spannend (ik durf niks op te schrijven uit angst voor spoilers) en eigenlijk wil ik naar de bibliotheek rennen voor deel 9. Ik houd me in en ga verder met Lords and Ladies van Terry Pratchett. Granny Weatherwax en Nanny Ogg zijn weer heerlijk op dreef...

Op aanraden van iemand anders lees ik nu ook Vrouw met PIT van Suzanne Unck. Er staan toch wel wat nuttige oefeningen in (althans in hoofdstuk 1). Het sluit mooi aan bij de dingen die ik geleerd van NLP.

Het pad der dolken

Gisteren stiekempjes alvast begonnen in Het pad der dolken (Rad des Tijds;8) van Robert Jordan. Ik had 'm nog staan tussen mijn bibliotheekboeken en omdat het niet erg opschiet met Alcatraz en Granny Weatherwax kwam ik erg in de verleiding om eens te kijken hoe het nu gaat met Rhand Altor.

Four to score heb ik inmiddels uit. Het was weer heerlijk ontspannend lezen...