Elfenbloed / Justina Robson

Iets meer dan een week geleden heb ik Elfenbloed van Justina Robson uitgelezen. Hoog tijd om weer eens wat te posten dus, voor ik het allemaal weer vergeet!

De QuantumBom van 2015 veranderde alles. Die was er de oorzaak van dat de fundamentele elementen waaruit alles op de wereld is opgebouwd ingrijpend veranderden: nu, zes jaar later, verkeert de mens in gezelschap van allerlei bijzondere wezens – geheimzinnige Elementaren, vijandige Elfen, Demonen en lieflijke Feeën – met wie het soms moeizaam omgaan is.

Lila Black is special agent maar ziet eruit als body guard. Na een ernstig ongeluk bestaat ze voor een groot gedeelte uit metaal en kunstmatige onderdelen. Af en toe heeft ze nauwelijks controle over zichzelf: als ze zich bedreigd voelt, verandert ze, soms volstrekt tegen haar zin, in een vechtmachine die moeilijk is tegen te houden.
Lila wil helemaal niet in dat half vreemde lichaam zitten. Haar persoonlijke problemen zullen echter nog even moeten wachten nu ze – als dekmantel voor haar activiteiten als special agent – bodyguard wordt van een popmuzikant, een Elf nota bene. Ze raakt betrokken bij een machtsspel dat door Elfen is opgezet. Wie ze wel en niet kan vertrouwen, is dan niet duidelijk meer...

Dit boek was er weer een voor FF-leesclub. Het ziet er kek uit, een beetje als een kruising tussen The Hollow's van Kim Harrison en Star Trek Voyager (Wie denkt er ook meteen aan Seven of Nine bij het zien van de kaft?). De flaptekst belooft best een aardig verhaal.

Helaas vond ik het toch een beetje tegenvallen: Ik kon maar moeilijk in de wereld komen, ondanks de keurige proloog waarin alles wordt uitgelegd. De schrijfstijl irriteerde me, want het was iets te beschrijvend en formeel op het ene moment, en dan weer te informeel en "populair" op een ander moment. Het is niet zo dat de zinnen niet klopten, maar het "tempo" in het verhaal liep niet goed.

Wat mij bijvoorbeeld opvalt is dat Robson soms van tijd wisselt: als het over Lila en haar emoties gaat, wordt de verleden tijd gebruikt. Daarna wordt er een algemeen stukje over de "wereld" verteld, en daar wordt ineens de tegenwoordige tijd gebruikt. Op de een of andere manier is dat in dit verhaal heel storend. Kim Harrison doet het namelijk ook wel eens, maar omdat daar alles vanuit de eerste persoon verteld wordt, door Rachel Morgan zelf, stoort het op een of andere manier minder. Het is ook wat minder abrupt. Misschien dat dat me het meest stoort: ik heb steeds het gevoel dat dit verhaal beter tot z'n recht zou komen als het in de eerste persoon verteld werd. Vanuit Lila!

Verder is het heel irritant dat het verhaal soms heel snel gaat (net als je denkt: vertel nou eens iets meer: de Elfendimensie bijvoorbeeld) en dan weer heel traag. Personages worden soms geïntroduceerd zonder dat hun rol in het verhaal verder wordt geduid, terwijl de suggestie wordt gewekt dat er meer te vertellen valt. Die verhaallijn wordt dan niet uitgediept, maar hopelijk komt dat nog goed in latere delen. Verder zit er nog een totaal onnodige seksscène in, waar ik niks van geloof. (Begrijp me niet verkeerd: Ik heb niets tegen seks in boeken, maar het moet wel ergens op slaan. Seks tussen deze twee "personages" vond ik volslagen ongeloofwaardig!).

Op een gegeven moment werd het toch nog spannend en kreeg ik weer plezier in het verhaal. Leuke spionage actie bijvoorbeeld. Drie sterren op een schaal van vijf!

Arrow's fall - Mercedes Lackey

Ook vorige week uitgelezen: Arrow's fall van Mercedes Lackey, deel 3 uit de Heralds of Valdemar trilogie. Lackey heeft een ongelooflijke hoeveelheid boeken over haar wereld/land Valdemar geschreven waaronder een zgn. prequel , maar dit is de oorspronkelijke trilogie.

Valdemar is een soort middeleeuwse wereld, met een feodaal systeem. Bijzonder zijn de zgn. Companions, een soort gidsen in de vorm van witte paarden. Uiteraard zijn de Companions sterker en intelligenter dan paarden. De koningin van Valdemar wordt gesteund door de Heralds, een soort boodschappers/rechters/steunpunten voor het bestuur. De Heralds worden uitgekozen door de Companions, op basis van hun opofferingsgezinde, heldhaftige karakter. Daarnaast hebben Heralds vaak een telepatische gave. In het onwaarschijnlijke geval dat een Heralds gecorrumpeerd wordt, dan wordt hij of zij door zijn/haar Companion verstoten. Om zich er van te verzekeren dat Valdemar altijd een integere koning of koningin heeft, is dit altijd zelf een Herald. Tot zover de wereld.

De Arrows-trilogie draait om het meisje Talia, dat bij een conservatieve groepering aan de grens opgroeit(Arrows of the Queen). Als ze gedwongen wordt te trouwen loopt ze weg. Talia wordt uitgekozen door een Companion en niet zomaar een: Rolan, de Companion van de Queen's Own. De Queens own is een Herald met een bijzondere taak: Het steunen van de vorst en de erfgenaam. En juist daar blijkt Talia erg geschikt voor. Want iemand stookt de erfgename, Elspeth op om haar ongeschikt te maken voor de troon. Ook zijn er intriges aan de gang om te zorgen Talia haar opleiding niet afmaakt.

In deel 2 (Arrow's flight) moet Talia haar eerste opdracht in het veld volbrengen onder leiding van een ervaren Herald. Dan komt ze erachter dat ze haar Gave, empathie, niet onder controle heeft. Dit zorgt uiteraard voor de nodige problemen en verwikkelingen.

In deel 3 (Arrow's fall) wordt Talia uitgezonden naar het buurland om een bezoek van koningin Selenay en prinses Elspeth voor te bereiden. De koning van het buurland heeft een huwelijksvoorstel gedaan namens zijn zoon. Eenmaal daar aangekomen blijkt er hoop meer aan het hof te spelen dan de voorbereidingen voor een koninklijke bruiloft. Oude en gevaarlijke magie is losgebroken. Kan Talia haar koningin waarschuwen?

Dit is een heerlijk luchtig tussendoortje. Een mooie middeleeuwse wereld enne... een must voor paardenmeisjes (of gewezen paardenmeisjes).

Dewey Readmore Books

Het is alweer een week geleden dat ik Met fluwelen pootjes van Vicky Myron gelezen heb. Met fluwelen pootjes is een beschrijving van het leven van Dewey readmore books - zoals hij voluit heette - de bibliotheekkat van Spencer, Iowa.

Dewey's verhaal begint niet zo voorspoedig. Hij was pas een paar weken oud toen hij, in een van de koudste nachten van het jaar, werd achtergelaten in de inleverbak van de bibliotheek. De volgende morgen werd hij - meer dood dan levend - gevonden door Vicky Myron, de directeur. Dewey veroverde meteen haar hart, en dat van de rest van het bibliotheekpersoneel. De daaropvolgende negentien jaar zou Dewey in de bibliotheek wonen. De hele stad leerde hem kennen, niet alleen door zijn enthousiasme en speelsheid, maar vooral door zijn zesde zintuig: hij wist altijd wie zijn liefde en aandacht het meest nodig hadden en die gaf hij dan, zoals alleen hij dat kon.

Het is een aardig verhaal, niet bijzonder goed geschreven en ook niet bijzonder slecht. Wat ik wel aardig vond, is dat je tussen de regels iets meekrijgt over het Amerikaanse platteland in het midden westen: Het vlakke land, de graanschuur, en de kleine stadjes die zich daar handhaven. Met lokale boeren die het de afgelopen steeds moeilijker hebben gekregen, net als lokale ondernemingen en lokale banken. Small town USA.

En dan is er natuurlijk Dewey: Het verhaal behandelt Dewey's hele leven, de manier waarop de bibliotheekbezoekers, het bibliotheekbestuur en het stadsbestuur op hem reageerde (én de houding van de gemeenteraad ten opzichte van de bibliotheek). Dewey had in ieder geval een aantal belangrijke taken, afgaande op zijn "job description":

DEWEY'S JOB DESCRIPTION

1. Reducing stress for all humans who pay attention to him.
2. Sitting by the front door every morning at 9:00 am to greet the public as they enter the library.
3. Sampling all boxes that enter the library for security problems and comfort level.
4. Attending all meetings in the Round Room as official library ambassador.
5. Providing comic relief for staff and visitors whenever possible.
6. Climbing in book bags and briefcases while patrons are studying or trying to retrieve needed papers underneath him.
7. Generating free national and world-wide publicity for Spencer Public Library. (This entails sitting still for photographs, smiling for the camera, and generally being cute.)
8. Working toward status as world's most finicky cat by refusing all but the most expensive, delectable foods---and even turning up his nose at those most of the time.

Olaf Tempelman schreef in de Volkskrant (2-1-2009), dat hij toch echt meende met een heel gewone kat van doen te hebben, maar dat ben ik niet met hem eens. Niet iedere kat is geschikt voor zo'n "sociale functie" en zoekt zelf mensen op. Dewey liet zich wel erg veel gelegen liggen aan vreemden.

Dewey is wereldwijd bekend geraakt en genereerde veel publiciteit, tot in Japan aan toe. Mensen kwamen hem vanuit de hele VS, vanuit de hele wereld, speciaal bezoeken. Een beetje sneu voor andere bibliotheekkatten, dat wel. Maar ja, Dewey was nu eenmaal de beroemdste.