Meggie is dol op verhalen en op boeken, net als haar vader Mo. Toch heeft Mo nooit iets willen voorlezen, in al die lange jaren sinds Meggies moeder op een raadselachtige manier is verdwenen. Op een nacht klopt er een vreemde figuur bij ze aan. Hij komt ze waarschuwen voor een nietsontziende schurk die achter Mo aan zit, en achter een bijzonder boek dat Mo in handen heeft: Hart van inkt. Meggie heeft dat boek nog nooit gezien. Nu moet Mo zijn dochter wel zijn grote geheim vertellen, en haar uitleggen waarom hij nooit meer wil voorlezen. Mo is in levensgevaar! Ze slaan op de vlucht, en dat is het begin van een uitzonderlijk avontuur.In het vervolg Web van inkt komt Meggie terecht in het verhaal dat door de schrijver Fenoglio is bedacht. Die fantasiewereld is prachtig, maar ook gruwelijk. Meggie en haar dierbaren raken betrokken bij de bloedige machtstrijd tussen twee vorsten en kunnen niet meer aan het verhaal ontsnappen. 
Meggie las voor de honderdste keer de afscheidsbrief aan haar ouders:'Liefste Mo! Lieve Resa! Maak je alsjeblieft geen zorgen. Farid moet Stofvinger vinden om hem voor Basta te waarschuwen, en ik ga met hem mee. Ik ben niet van plan om lang te blijven, ik wil alleen het Woud zonder Wegen zien en de Spekvorst, de mooie Cosimo en misschien nog de Zwarte Prins met zijn beer. Ik wil de feeën weerzien en de glasmannetjes en Fenoglio. Hij zal me ook terugschrijven. Jullie weten dat hij het kan. Wees niet ongerust. Capricorno is er immers niet meer. Tot gauw, duizend kussen, Meggie'
Het duurde even voor ik erin zat, maar toen ik dit verhaal ook niet meer wegleggen. Het is echt enorm spannend en alle personages maken een interessante ontwikkeling door. Wat ik leuk vind aan dit boek is dat Funke speelt met de almacht van de schrijver. De schrijver Fenoglio heeft de Wereld van inkt geschapen. Als hij een stukje herschrijft en laat voorlezen door Meggie, verandert hij het verhaal en de gebeurtenissen. Toch zijn er ook dingen waar hij geen invloed op heeft. In de tien jaar die zijn verlopen terwijl een aantal personages uit het verhaal verdwenen, omdat ze door Mo waren "uit het boek waren gelezen", is de Wereld van inkt verder gegaan en heeft zich onafhankelijk van de schrijver ontwikkeld. Ook hebben personages zich daardoor anders ontwikkeld en gedragen zich anders. Het wordt daardoor een beetje verhaal in een verhaal, en toch ook weer niet. Daardoor doet het ook wat denken aan 'Schaduw van de wind' van Carlos Ruis Zafón, waarin tot leven gekomen verhalen en personages ook een grote rol spelen.
Het volgende deel is Nacht van inkt, dat bewaar ik nog even voor later...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten